بسیاری از مشکلات ذهنی ما در تحلیل مسایل جامعه حل خواهد شد اگر و فقط اگر به این نکته ظریف دقت کنیم که علوم انسانی برعکس علوم طبیعی قابل نتیجه گیری قطعی نیست.درعلوم انسانی ما با پدیده های تک بعدی مواجهه نیستیم . هم در معادله هم در راه حل و هم در نتیجه گیری پیچیدگی و چند لایه گی خاصی حاکم است که نتیجه گیری را سخت و مشکل میکند این را گفتم که بدانید واگاه باشید که هیچ وقت با شنیدن خبرهای شوک برانگیز از وضعیت جامعه گرمی یا سردی تان نکند و حکم و فتوای کلی ندهید.نه شنیدن این که در ایام اعتکاف مساجد پر از جوانان است باید باعث اسوده شدن خیال و راحت سر بر بالین گذاشتن شود و نه قمه کشیدن نواجوانان دهه هشتادی در ملا عام باید باعث وایلا گفتن و وا مصیبتا کشیدن باشد. هر دو اتفاقاتی هستند که در هر جامعه ایی امکان بروز دارند(کاری با شعارهای ارمان گرایانه مسولین در این که ما بهترین ملت جهان هستیم ندارم-پایمان را روی زمین بگذاریم واقعایت را ببینیم وسپس تحلیل کنیم) تعمیم این پدیده هابه کل جامعه نیازمند تحلیل ها وکارشناسی ها وامارگیری ها وتجزیه داده های بسیاری است و در علوم اجتماعی صرفا نمیتوان گفت:مشت نمونه خروار است. افتادن در تله نتیجه گیری های هیجانی و غیر تحلیلی ضررش از اصل ماجرا سنگین تر است. و متاسفانه رسانه ها نقش زیادی درایجاد این ضرر دارند.__________ همینطور یهو تصمیم گرفتم متن آخرین پست اینستاگرامم رو که دم دست بود اینجا بذارم تا بعد 3سال اینجا هم یه تکونی بخوره!! راستی کسی اینجا هست هنوز؟
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۳ تیر ۱۴۰۰ ساعت 23:20 توسط مجتبي امیری
|
برچسب:
نویسنده: مهران رضاپور
تاريخ: شنبه
16 بهمن
1400 ساعت: 18:10